دير وقتي بود چيزي ننوشته بودم، مثل دفعات قبل ،البته اين به اين معنا نيست كه از اينترنت و وبلاگ خواني دور بودم كه تمامي اتفاقات ، وبلاگها و نوشته هاي مورد علاقه خودم رو خوندم و مي خونم بخصوص در اين ايام تعطيلي .حاله نوشتن دست داد اما سواد اندك ! پس جستجويي كردم و اين مطلب رو پيدا كردم شايد براي خودم خوب باشد ، مرور پايه هاي اعتقادي و ايماني و زيرو رو كردن آن تا خاك و زنگارش زدوده شود.(خيلي لفظ قلم شد نه؟!).
ايام سوگواري امام حسين(ع) داره شروع ميشه شايد اين مطلب براي شروع بد نباشه.

عزاداری چيست؟

عزاداري از مقوله ياد و ذكر است. ياد كسي كه به مصيبتي دچار شده است و ياد كسي كه به علل طبيعي و غير طبيعي از قبيل قتل، حادثه و امثال اينها از دنيا رفته است.
شكي نيست كه انسان موجودي است كه طبيعتاً فراموشكار است و نسبت به چيزهايي كه توجه به آنها برايش مفيد است، دچار غفلت مي شود. در اين مواقع يادآوري و تذكّر آن چيز انسان را از ابتلا به حوادثي برايش مضرّ است نجات مي دهد و از آثار خوب توجه به آن چيز مفيد، بهره مند مي سازذ.
يكي از قوانين مهم خلقت اين است كه هر چيزي كه براي سعادت دنيا و آخرت انسان مفيد، لازم و ضروري باشد،غفلت از آن انسان را دچار خسران دنيوي و يا اخروي مي كند و به همين دليل لازم است به هر وسيله ممكن او را متوجه آن چيز مهم كرد و غفلت او را بر طرف ساخت.
غمگين شدن، نارضايتي، تباكي، گريستن، جامه عزا بر تن كردن و …همگي درجات و يا به بيان ديگر مراتبي از عزاداري اند؛ وسيله اي براى ذكر كسي كه به گونه اي از دست داده ايم ، راهي براى شناخت و سازندگي .

ادامه ی مطلب…