«روضه سيدالشهداء براي حفظ مکتب سيدالشهداست. آن کساني که مي‌گويند روضه سيدالشهداء را نخوانيد، اصلا نمي‌فهمند مکتب سيد الشهداء چه بوده و نمي‌دانند يعني چه، نمي‌دانند اين گريه‌ها و اين روضه‌ها حفظ کرده اين مکتب را. الان 1400 سال است که با اين منبرها با اين روضه‌ها و با اين مصيبت‌ها و با اين سينه‌زني‌ها ما را حفظ کرده‌اند. سيدالشهدا را اين گريه‌ها حفظ کرده است مکتبش را، اين مصيبت‌ها و داد و قال‌ها حفظ کرده، اين سينه‌زني‌ها و اين دستجات … اينها حفظ کرده … هياهو مي‌خواهد، هر مکتبي هياهو مي‌خواهد، بايد پايش سينه بزنند، هر مکتبي تا پايش سينه‌زن نباشد، تا پايش گريه‌کن نباشد، تا پايش توي سر و سينه زدن نباشد حفظ نمي‌شود … اين گريه‌ها زنده نگه داشته مکتب سيدالشهدا را، اين ذکر مصيبت‌ها زنده نگه داشته مکتب سيدالشهدا را. ما بايد براي يک شهيدي که از دستمان مي‌رود علم (پرچم) به پا کنيم، نوحه‌خواني کنيم، گريه کنيم، فرياد کنيم … اين يک ميتينگ و فريادي است براي احياي (زنده نگاه داشتن) مکتب سيدالشهدا … اين روضه‌خواني‌ها و مصيبت و گريه است که کشور شما را حفظ کرده … با اين هياهو، با اين گريه، با اين نوحه‌خواني، با اين شعرخواني، با اين نثرخواني ما مي‌خواهيم مکتب را حفظ کنيم، چنانچه تا حالا هم حفظ شده است…».(صحيفه نور 8/ 69-71)